Stemgedoe - 10

 

Paradijs & dashboardlichtjes

Ik koos deze foto niet voor niets en daarover straks meer. Dit is alweer de 10e blog en wellicht ook de laatste. De schrijfsels zouden immers bedoeld zijn om een inkijkje te krijgen in hetgeen gebeurt wanneer je stembanden wegens kanker bestraald worden, hoe ik het ervaren heb en wat filosofische kronkels daaromheen. 

Het was een proces van zeven vermoeiende weken die ik een maand geleden afsloot, waarbij vooral de laatste weken nogal zwaar vielen. Door de gerichte bestraling op mijn hals ontstond daar een grote open wond, kreeg ik problemen bij het slikken, was langdurig zeer vermoeid en ik sliep de klok rond. Vloeibaar voedsel was het devies en verder pijnbestrijdende pleisters met het opiumpreparaat Fentanyl dat mij nogal eens in betere sferen bracht. Die wond zit alweer twee weken dicht, fijn..! Met de opium ben ik gestopt en gebruik nog wel wat paracetamollen om een smeulend pijntje te drukken. 

Grazige groene weiden

Inmiddels heeft KNO dokter Rico Rinkel van het VUmc de behandeling weer overgenomen en een eerste scopie op de stembanden gedaan. Hij is voorzichtig tevreden en ziet redelijke kansen voor mijn stem. Bueno want daar gaat het allemaal om. Bij vlagen is er weer een beetje stem maar nu nog vooral gefluister dat nog wel een aantal weken zal aanhouden. 

Wat de vooruitzichten zijn is koffiedik kijken, maar ik heb daar wel zo mijn ideeën
over. De bestralingen hebben me dodelijk vermoeid, en dat in combinatie met een felle verkoudheid betekent een terugval in mijn conditie. Moeten we niet hebben. Dus vanaf volgende week pak ik de fysiotherapie weer op en heb ik me voorgenomen mijn laatste passie (jaja, ik heb ze categorisch allemaal gedaan) aan te gaan, namelijk motorrijden. Ik heb me aangemeld voor een proefles und dann geht's los. Het enige dat in mijn plan nog ontbreekt is pakweg €5000,- voor een goede occasion, heb jij een goed idee?

 

De zeis

Kortom ik heb er weer zin in, veel zin. Toch, geheel in tegenstelling tot mijn karakter, verviel ik afgelopen week in een nogal melangolische stemming. Op YouTube struikel ik namelijk over een aangrijpend filmpje van mijn held Meat Loaf (Michael Lee Aday) die met een heartbreaking selfie zijn volgers warme woorden toespreekt. Als je goed kijkt zie je achter hem de Man met de Zeis uit alle macht al aan hem trekken. Zou het hem lukken? De volgende ochtend was Meat Loaf inderdaad dood. Covid, uitgewoond, helemaal opgebrand. Zo herkenbaar. 

 

Zelf heb ik afgelopen jaren ook dit soort selfies gemaakt, maar nooit op social media geplaatst. Ook ik heb vaak langs de rand van de dood gewankeld, door de wol geverfd. Dat is dus ook het leven. Vooral heel leuk, spannend en dynamisch maar niet vanzelfsprekend en zeker niet altijd gemakkelijk. Iedereen zal zich daar wel in herkennen denk ik. Een lokale ambtenaar met groot empathisch hart die deze week formulieren met me doornam raakte na even doorvragen de juiste snaar en verdomd zeg: dat was tamelijk heftig.

 

Dan nog dit

Paar afsluitende woorden. Van het schrijven van deze serie blogs heb ik erg genoten. Het hielp mij dingen goed op een rij en in context te krijgen en hoop dat jij er ook met plezier in gesnuffeld heb. Door het Stemgedoe was ik niet in mijn allerbeste creatieve doen, maar ik realiseer me dat ik zo nog veel meer blogs kan maken. Over opgroeien, mijn liefdes, werk als journalist, muzikant in bands en koren. Wie weet komt dat er nog eens van. Schrijven is feitelijk niets anders dan neerpennen van hetgeen je denkt, vindt, uitspreekt: schrijven kan iedereen.

En hoe zit dat dan met Paradijs en dashboardlichtjes? Iets met schaars verlichte romantiek. Wat is waar en wat niet. Wat werkt en wat niet? In deze fantastische video van Meat Loaf in Melbourne (achteraan de grootste hits) zie je er wat van. Als jong studentje Verpleegkunde had ik een Duitse vriend Paul, we waren onafscheidelijk en onze relatie was vergelijkbaar met die tussen Boudewijn de Groot en Lennaert Nijgh. Paul was de observator en deelde later wat hij mij zag doen. Van hem heb ik veel over het leven geleerd. Soit. Van iedereen trouwens. 

 

Rest mij nog een warme dank uit te spreken voor elke medewerker op Afdeling Radiologie van het VUmc in Amsterdam waar ik qua behandeling mee te maken had. En zeker niet te vergeten radiotherapeut & oncoloog Antoinette van der Wel voor de gesprekken. Vriendelijk, lief en warm. Een beeld dat beklijft, dank.

 

So far so good. Tot misschien een volgende blog. Ciao. 

NB: Mocht je deze- en de vorige negen blogs willen delen met anderen die er misschien wat aan hebben is dat geen probleem. Reageren doe je hieronder (zet er wel je naam bij zodat ik weet wie reageert) of op Facebook.