Stemgedoe - 8

 

Den doorgesnoven Westfries...

Zojuist heb ik de zesde week van bestralen afgesloten, dus na het vrije weekeinde nog 5 sessies te gaan. Da's best snel gegaan, maar bepaald niet van een leien dakje. De vuurrode stralingsrechthoek op mijn hals (zie vorige blog) is een ordinaire brandwond die vorige week is opengegaan. Dus draag ik nu een verband op basis van siliconen en ben ik gaandeweg ook aan de harddrugs geraakt.Ik ben geen doorgesnoven Westfries, maar krijg nu morfinepleisters als pijnstiller. Dus als ik de komende tijd wat glazig uit mijn ogen kijk weet je hoe het komt en autorijden is voorlopig taboe. Ik merk dat ik snel moe wordt. 'Komt door die bestralingen', aldus een medewerker vanmorgen.

 

Mijmeringen

Toch heb ik een week geleden door die grote perifere wond (en de pijn die dat oplevert) overwogen de behandeling te staken. Immers, als die straling de huid verwoest zal dat toch ook wel het geval zijn met het achterliggende doelweefsel? Maar volgens de dokter werkt dat niet 1:1 en kwam een sterk advies om voor het beste resultaat de bestralingen af te maken. En dat doe ik. Eigenlijk is het ook goed te doen en de moeite meer dan waard. Een investering, want ik wil nog een tijdje meegaan en graag met genezen stembanden die bij voorkeur als vanouds kunnen lullen als Brugman.

Het voorafje

Meestal arriveer ik te vroeg op de poli. Het VUmc heeft overal machines staan die puike koffie tappen en ook opperstebeste hete chocomel. Daar kun je zomaar naar uit kijken op de vroege ochtenden. Oké oké, het is natuurlijk bagger van de bovenste plank dat politiek/maatschappelijk écht niet kan. Want die
cacaobonen worden anno 2023 nog steeds door slaven voor de Nederlandse markt geplukt (je leest het goed), dat na processing stijf straat van E-middelen en halfom gemixt wordt met nét teveel suiker, maar lekker is het. Buiten kijf. En was het Nationale Complimentendag. Tof. Compli's zijn gratis en gemakkelijk uit te delen. In de wachtkamer van het VUmc zit een prachtige Surinaamse vrouw op leeftijd, de mooiste kleding aan en wát een haardos. Ik kan het niet laten: "Wat heb jij een schitterende rasta's..!" Ik denk dat ze 's avonds met een kamerbrede grijns haar potje stond te koken.

 

Nobody knows you when you're down & out

Wereldberoemd liedje over het oeroude gegeven dat je vrienden bij bosjes hebt zolang je maar geld hebt en gezond bent en als dat ophoudt haken veel mensen af. Ik vroeg me af -toen ik jaren geleden ziek werd- hoe dat bij mij zou gaan. Nou, ik constateer met vreugde dat het tegendeel waar is. Ik heb echte vrienden en buren en échte familie waar ik wat aan heb qua babbels, boodschappen etc. en heb zelfs winst geboekt met mensen die ik ken van vroeger en nu weer aanbellen. Leuk, dat maakt me blij. Tot de volgende blog folks. Opmerkingen zijn welkom, zet je er je naam wel even bij?