stemgedoe

  De asfaltschrijver De A7 is een autosnelweg dat delen van het noorden met elkaar verbindt. Van Amsterdam tot Oldenburg/Bremen in Duitsland. De snelweg doorsnijdt Noord Holland van Noord naar Zuid, het terrein waarin ik 20 jaar geleden een aantal jaren lang voor een krantje onder dezelfde titel columns (zoals deze hier rechts afgebeeld) schreef.  Deze A7 was ook 35 werkdagen lang mijn taxiroute naar het VUmc voor de bestralingen. Sinds een week zijn die sessies voorbij en dat is het goede nieuws beste lezer. De laatste weken waren echt afzien, maar ook met leuke gebeurtenissen. Zo hadden mijn vocale spieren blijkbaar 's morgens genoeg energie om met mijn oude stemgeluid te praten met de taxichauffeur en vrienden. Dát geeft hoop maar het werd -zoals voorspeld- tegelijkertijd ook heel zwaar. Het slikken begon op te breken en de grote brandwond in mijn hals voelde ook niet prettig. Deze wond knapt nu al een beetje op. Gelukkig.   Horror in de catacomben Na de laatste ses...

  Den doorgesnoven Westfries... Zojuist heb ik de zesde week van bestralen afgesloten, dus na het vrije weekeinde nog 5 sessies te gaan. Da's best snel gegaan, maar bepaald niet van een leien dakje. De vuurrode stralingsrechthoek op mijn hals (zie vorige blog) is een ordinaire brandwond die vorige week is opengegaan. Dus draag ik nu een verband op basis van siliconen en ben ik gaandeweg ook aan de harddrugs geraakt.Ik ben geen doorgesnoven Westfries , maar krijg nu morfinepleisters als pijnstiller. Dus als ik de komende tijd wat glazig uit mijn ogen kijk weet je hoe het komt en autorijden is voorlopig taboe. Ik merk dat ik snel moe wordt. 'Komt door die bestralingen', aldus een medewerker vanmorgen.   Mijmeringen Toch heb ik een week geleden door die grote perifere wond (en de pijn die dat oplevert) overwogen de behandeling te staken. Immers, als die straling de huid verwoest zal dat toch ook wel het geval zijn met het achterliggende doelweefsel? Maar volgens de dokter werk...