Stemgedoe - 9

 

De asfaltschrijver

De A7 is een autosnelweg dat delen van het noorden met elkaar verbindt. Van Amsterdam tot Oldenburg/Bremen in Duitsland. De snelweg doorsnijdt Noord Holland van Noord naar Zuid, het terrein waarin ik 20 jaar geleden een aantal jaren lang voor een krantje onder dezelfde titel columns (zoals deze hier rechts afgebeeld) schreef. 

Deze A7 was ook 35 werkdagen lang mijn taxiroute naar het VUmc voor de bestralingen. Sinds een week zijn die sessies voorbij en dat is het goede nieuws beste lezer. De laatste weken waren echt afzien, maar ook met leuke gebeurtenissen. Zo hadden mijn vocale spieren blijkbaar 's morgens genoeg energie om met mijn oude stemgeluid te praten met de taxichauffeur en vrienden. Dát geeft hoop maar het werd -zoals voorspeld- tegelijkertijd ook heel zwaar. Het slikken begon op te breken en de grote brandwond in mijn hals voelde ook niet prettig. Deze wond knapt nu al een beetje op. Gelukkig.

 

Horror in de catacomben

Na de laatste sessie werd me nog gevraagd of ik mijn op maat gemaakte masker mee naar huis wilde nemen. Ik heb het ding nog eens goed bekeken en besloot om het achter te laten. Het masker dat de nodige horrorsfeer (Silence of the Lambs) uitstraalt heeft me weliswaar en hopelijk geholpen in mijn gevecht tegen kanker, maar ik zie niet in hoe het ding mijn huisinrichting kan opleuken. Op Twitter

ontmoet ik een man die met hetzelfde stemprobleem kampte. Hij plaatste een foto van zijn masker en een babbel was snel geregeld. Hij nam het stuk plastic namelijk wél mee naar huis want hij ziet het als een trofee in zijn gevecht tegen kanker. Respect, but not me. 💥

 

 Als een garnaal...

De slikbewegingen gaven -ondanks anti pijnpleisters met morfine- steeds meer problemen, dus dat werd veel vloeibaar voedsel en hapklaar gekookt eten zoals worteltjes, spruiten en witlof. De pijn blijft, dus dat werd een dubbele dosis morfine. Dát kwam aan zeg. Ik was vrijdag zeker de eerste drie uren lang zo stoned als een doorgesnoven laaglandgarnaal. Niet dat ik in een psychose of aan het trippen raakte, maar ik was aardig de kluts kwijt. Dat moet ik niet te vaak doen geloof ik.

Door het drugsgebruik mag ik niet aan het verkeer meedoen (en da's maar goed ook). Dan is het fijn als je vrienden in de buurt kunt bellen om af en toe even met de auto te rollen, die moet toch regelmatig het asfalt op en dan meteen even boodschappen doen. Veel vrienden en vriendinnen op bezoek, da's heerlijk natuurlijk en dat betekent voor mij dan ook veel. Ook fijne én betrokken buren.

Hoe nu verder

Met de bestralingen achter de rug is het boek nog lang niet dicht. Er volgen nu tussentijdse gesprekken met de dokter over de vooruitgang van zaken en intussen begint nu de feitelijke genezing aan de stembanden. En die 'vocal chords' zoals Engelstaligen dat zo mooi zeggen zijn momenteel nog zwaar bevochten oorlogsterrein, een slagveld waar de bestralingen vast aan de winnende hand zijn. Als dat na pakweg 1,5 à 2 maanden achter de rug is kan de KNO dokter met een scopie de stand van zaken goed beoordelen. Dus voorlopig is het nog niet klaar en wel fijn dat de meest heftige kwestie nu achter de rug is. 

En de blogs dan? Er komen vast nieuwe verhalen en wellicht heb jij nog wat relevante vragen over de behandeling die je hier door mij graag beantwoord of verdiept wilt zien? Dat kan natuurlijk, je laat het maar weten. Reacties op de blogs vind ik sowieso leuk. Zet je er dan wel je naam bij, dan weet ik wie reageert want iedereen kan wel zeggen dat ie Herman Brood is. Tot het volgende blog.