Stemgedoe - 5

 

In het rijtuigje, helemaal naar ...

Per taxi onderweg naar het VU in Amsterdam. Best wel een dingetje trouwens zo'n taxi, die chauffeurs en het is een energievretende kwestie kan ik je vertellen. De hele dag staat immers in het teken van taxi-heenreis, bestraling en taxi-terugreis. Niet elke chauffeur kent de weg goed dus volgt zij/hij gedwee de onboard TomTom en rijdt zo pardoes afslag VU voorbij of neemt de exit AVL, grijns.

Met een beetje mazzel tref je een chauffeur met een goed gevoel voor betere muziek en staat het geluidssysteem te loeien op Supertramp, Beach Boys, The Band en andere delicatessen en ondanks filegevoelig stuk asfalt ben je dan 3 kwartier later zomaar op de plaats van bestemming. Beslist fijne chauffeurs die nooit verlegen zitten om een babbeltje.

 

One down, six to go

Afijn, de eerste week van bestralingen zit er nu op. En nu de laatste zes nog even. Momenteel is het een makkie maar dat gaat na 3 of 4 weken zeker wel veranderen. De sessies zelf merk ik niets van en duren maar 2 minuten per keer. Het speelt zich af in de diepe kelders van de poli en je krijgt te maken met verdomd aardig personeel. Plaats nemen op een bed voor een apparaat dat op een CT scanner lijkt en dan krijg je jouw op maat gemaakte masker op. Vervolgens wordt het bestralingsgebied eerst gescand zodat je tot op een duizendste van een millimeter nauwkeurig goed ligt en kan de behandeling starten.  

 

Bestralen voor dummies

Het bestralen (ofwel radiotherapie) zelf gebeurt met een dosis gerichte röntgenstralen. In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht zit er geen nucleaire energie achter. Nadat alles goed is aangesloten vluchten de medewerkers dan subiet naar hun veilige controlroom waar de gang van zaken met 8 camera's nauwlettend wordt gevolgd en een lieve stem je na een minuut vanuit de tunnelspeaker zegt "u bent nu halverwege de behandeling." Claustrofobie kun je maar beter niet hebben.Het masker nagelt je dermate vast aan de tafel dat je hoofd nog geen millimeter naar links, rechts of naar boven bewogen kan worden. Los van het feit dat je dan ook nog eens een benauwende tunnel wordt ingeschoven en de afwezigheid van de stemmige achtergrondmuziek van AC/DC pijnlijk opvalt. 

Timing en de koffie

De planning is best wel strak. Na de behandeling staat de taxi vaak al te wachten, dus een kop koffie in het befaamde VU restaurant (met desnoods een onovertroffen saucijzenbroodje) zit er gewoon niet in. Dus duik ik op de terugreis gewoon in een Groene Amsterdammer. So far, so good. Tot de volgende update folkies.