Stemgedoe - 7

 

Halverwege

Als je over de oude weg van Haarlem naar Amsterdam rijdt kom je halverwege het dorpje Halfweg (hoe verzinnen ze het) tegen. Een dorpje dat bruut doorsneden wordt door een provinciale weg met als highlight een enorme suikerbietenfabriek. Zouden daar de meisjes werken die Tessa de Loo ooit beschreef en Adèle Bloemendaal bezong? Moest ik afgelopen vrijdag aan denken toen ik mijn vierde week van bestralingen afsloot. Halverwege en nog maar drie weken te gaan. De tijd vliegt, om maar eens een platte dooddoener van stal te halen.

Halszaak

De locatie van bestralen wordt, zoals ik al eerder schreef, tot op een fractie van een millimeter bepaald en tegelijkertijd begrenst. Dat levert nu een vuurrode rechthoek op in mijn hals en naarmate de sessies vorderen wordt ie ook steeds irritanter, maar een speciale zalf doet wonderen. Dit is dus wat bestraling met de huid doet. Maar veel interessanter is natuurlijk wat een en ander met kankercellen doet. Vooralsnog is dat niet te bepalen, zeker is wel dat ik voorlopig mijn stemgeluid kwijt ben. Dus fluisteren is nu het adagium. "En da's best sexy", zo verzekerde een radiologe me eerder deze week. En daar moet ik het even (nog zeker twee maanden) mee doen. 

 

Rode hals dus en het slikken wordt lastiger. Dieetvoedsel biedt voor het snelle ontbijt (voordat de taxi toeterend voor de deur staat) hier best wel uitkomst. Verder veel paracetamollen slikken, zo luidt het devies. De pijn en andere ongemakken zetten komende weken nog wel een tandje bij, aldus de radioloog tijdens het wekelijkse gesprek. 

Boemeltje

De helft van de taxiritten zit ik alleen in de auto, tijdens andere reisjes is er een busje vol. En je leert de passagiers zo wel kennen, je komt ze weer tegen in de antichambre van de bestralingspoli en een aantal komt er met herkenbare klachten. Dat busje. Soms krijg je het gevoel dat je in het dorpsboemeltje van Twisk naar de Lappendag in Hoorn zit. Kakelende vrouwen die de laatste roddels uitwisselen en taxichauffeurs die er gezellig aan meedoen. Ons kent ons nietwaar? Een kakafonie van herrie waar ik niet kan aanhaken want fluisteren is gansch mijn repertoire. Dat is best vermoeiend. 

Dan de ritten. Het nadeel van een vol busje is dat chauffeurs vaak met hun routeplanning duivelse keuzes moeten maken qua thuisbrengen van hun klanten en dan gebeurt het regelmatig dat mijn zorgverzekeraar gul voor mijn prachtige en uitgebreide poldertour betaalt die soms een half uur langer duurt dan nodig is. Het geld moet rollen en er is toch immers genoeg?

 

Dan dit nog even...

Over zorg, zorggelden en hoe de opeenvolgende regeringen miljarden aan door jou en mij vergaarde zorgeuro's hebben laten verdampen volgt binnenkort een speciaal blog. Via VARA/BNN vast een heftig ZEMBLA voorzetje over hoe huisartsen momenteel hun praktijken uitgejaagd worden en hun patiënten zwaar de sjaak zijn. Een stevige tv-uitzending. Herhaling: donderdag 23 februari om 9.28 uur – NPO 2.

Tot de volgende blog beste volgers.